Reacties op coachsessies en trainen van paard/pony

Ik vond het echt super om door jou en Cai gecoacht te worden. Het zijn stuk voor stuk prachtige ervaringen geweest. Het heeft mij echt verrast en ik zou het iedereen aanraden. Isabelle

Het was de inspanning en autorit meer dan waard. Echt. Ik heb veel geleerd van je coaching als paardencoach. De sessies als coachee hebben mij aan het denken gezet en veel opgeleverd.

Echt complimenten hoe je het doet, jouw houding en de dingen die je zegt. Echt geweldig!

Ik kijk met zo’n bijzonder gevoel terug naar de sessie. Ben het paard en jou echt zo dankbaar. Ik blijf de hele week maar doorschrijven, komt zoveel omhoog!

Kijk echt terug met een lach en een heel fijn gevoel. Super om samen met mijn paard zo’n fijne ervaring te hebben met de trailer. En de manier waarop je het doet en hoe je vanuit gevoel handelt vind ik echt een complimentje waard.

Recensie van Iris Kappert over coachsessie met haar eigen paard Niek

De eerste sessie 21-03-2016

Voor mij de allereerste keer dat ik een coaching met een paard mocht ervaren. Saskia vroeg mij van te voren een coachvraag te bedenken, dit mocht van te voren maar ook op het moment zelf. Ze liet me daar heel vrij in. Ik wilde graag gaan onderzoeken waarom ik diepe gevoelens niet durf te uiten. Ik ben er altijd voor anderen, maar ik sluit de deur terwijl ik zelf eigenlijk het liefste iemand om mij heen heb. De coaching sessie heb ik mogen doen met mijn eigen paard Niek, ook voor hem was dit de eerste keer. Saskia vertelde me van te voren dat ik misschien geraakt kon worden en daarbij zei ze zo mooi: ‘’laat het maar lekker gaan als dat zo is’’. Ze zou ook soms wat vragen gaan stellen, maar ik was nergens verplicht op te antwoorden. Alleen dat gaf al een heel fijn gevoel, het is best een beetje spannend als je jezelf zo openstelt en iets heel persoonlijks inbrengt. Ik kreeg de opdracht met materialen een parcours te bouwen waar minimaal één bocht in zou zitten. Niek liep op dat moment los in de bak en ik was druk wat spullen aan het neerleggen. De baan zou ik samen met Niek af gaan leggen, ik koos ervoor dat Niek los bleef lopen. Meerdere malen kwam Niek naar mij toe volgde hij mij een stukje en dan ging hij weer. Hij stond aan de bakrand, even te dromen naar buiten en kwam dan weer terug. Niek die tot twee keer toe een stok van de emmers gooide, die ik er zo mooi op had gelegd. Op momenten dat hij meeliep met mij waren we heel erg verbonden, ik stelde me open, maar dan ineens deed ik de deur ook dicht. Telkens op die momenten liep Niek weg. Daar stond ik dan een poosje alleen midden in de bak, te wachten totdat hij weer kwam. Hij liep de hele bak rond, alles even bekijken, zijn eigen ruimte pakken, net als ik altijd graag doe. Saskia al die tijd aan de zijkant van de bak, ze zei niks en toch was ze er, wat heel fijn voelde. Ik probeerde mijn emotie niet toe te laten tot ik voelde dat het er mocht zijn, ook in het bijzijn van anderen. Niek voelde het zo goed aan en kwam naar me toe gelopen, kuste me in mijn gezicht en stond een poosje bij me. Toen Niek weer wegliep kwam Saskia naar me toe. Ze stelde bijzondere vragen, die me aan het denken zetten. Een van die dingen was waar Niek voor staat. Door dat te benoemen besefte ik me dat hij precies mij is. De vragen maakte dat ik bewust werd van wat er was gebeurd en ook door dit te koppelen aan het dagelijkse leven. Saskia heeft geen oordeel, ze is rustig en heel open in haar doen. Hierdoor heb ik mogen voelen dat het heel fijn is om mijn emotie te laten gaan in het bijzijn van anderen, dat dit oké is en ik mij daardoor niet alleen hoef te voelen.